Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Berndt's weblog
No boss, no phone, no worry, no hurry, retired
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Hallo, dit ben ik………. Leuk dat je mijn weblog bekijkt. Er is van alles te bekijken. Via “categorieën overzicht" hieronder kan je van alles aanklikken. Laat alsjeblieft een berichtje achter / als “gast” (geen abonnee van 50plussers) is het prettig als U Uw naam erbij zet WELCOME IN MY WORLD



Mijn Profiel

sunrise
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Verbeteringen en vernieuwingen
20 augustus 2016 19:45

Oorlogsmuseum De jaren 1940-19...
02 december 2015 13:19

Mijn vader gedenken
03 november 2015 08:52

Time to say goodbye
02 juni 2015 08:07

Stormnacht 9/10 januari 2015
11 januari 2015 13:51




Fotoboeken


Kleinzoon Kevin (123)
_
Maleisië 2004 (271)
_

oude familiefoto's (61)
_
Diva het Yorkshire teefje en haar boerenfok-puppy&#8 217;s (44)
_

Bali (228)
_
Kevin schaatsen (13)
_



Weblog Vrienden


Ben en alie mulder
Van: benenalie

Bennekesblogje
Van: Benneke

Blauwe vlinder
Van: Chrisje

Dimphena
Van: dimphena

Hera
Van: hera

Kiekie
Van: Kiekie

Lagazette le rat
Van: paulmazeres

Lienepien
Van: pienvangmail.com

Mamsies weblog
Van: mamsie

Mireilles plekje
Van: MireilleAngeline

Mijmeringen
Van: Ofsen

Redsblog
Van: redone

Sterretje
Van: Scooterlady

Sylvias weblog
Van: sylla

Webje van fey
Van: fey




Gastenboek berichten

Berndt
08 mei 2014 10:30
_
Aan nonni Verbrugge Waar wil jij je aanmelden? Bij een club? Zo ja welke? Ben je een 50+ lid? Ik kon je niet vinden onder je naam. De koolmezen zullen als ze al broeden of het broedsel voeren bijna zeker zich niet laten verstoren door lawaai. Ze zullen wel even op een afstand blijven kijken maar laten doorgaans hun gemaakte nest of broedsel niet in de steek. Zorg er voor dat het lawaai niet erg lang duurt, zodat ze tijd krijgen om naar hun nest terug te keren. Misschien is het mogelijk om af en toe een pauze in het lawaai maken in te lassen.

Nonni Verbrugge
07 mei 2014 19:22
_
Ik wil me aanmelden maar gaat helemaal niet. Omdat ik graag van iemand wil weten of de koolmezen,die in mijn nestkastje broeden/ze al voeren,verjaagd worden door lawaai(tractor) in de tuin? En komen de ouders gewoon weer terug op het nast als het rustiger is?Laat even weten"Hoe aanmelden".Gr.Nonni

Novo Indarto
19 december 2013 02:26
_
Try this: Facebook: Kota Toea Magelang Blog: kotatoeamagelang.wordpress.com




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Geertje63 om 07:37
_
Geertje63 Online

Door douwe om 07:34
_
Douwe Online

Door Keesvi om 07:26
_
Keesvi Online

Door MarianVisservanKlaarwater om 07:09
_
MarianVisservanKlaarwater Online

Door Loezie om 06:54
_
Loezie Online

Door Keesvi om 06:35
_
Keesvi Online

Door Keesvi om 06:02
_
Keesvi Online

Door JanASCC om 05:09
_
JanASCC is vandaag Jarig





_

Andere artikelen



Mijn levensgeschiedenis deel 2


Instituut voor de Autohandel

Deel 2


Mijn levensgeschiedenis deel 2

Na de schooltijd op het Instituut voor de autohandel wilde ik graag in de autobranche werken.

Het viel echter niet mee om een leuke baan te vinden, dus probeerde ik van alles en nam ook genoegen met te simpel werk t.o.v. mijn opleiding. Ik was toen 22 jaar oud.

Ik kwam eerst terecht bij de Nebim (Vrachtautobedrijf) in het magazijn. Allemaal vrachtwagenonderdelen dus. Het bleek daar een rotzooitje te zijn; van de administratie klopte helemaal niets. In een onderdelenvak zouden op papier bijvoorbeeld nog vijf stuks moeten liggen, maar er was er bijvoorbeeld maar ééntje. Nou, dat had ik al gauw bekeken; mij niet gezien, straks denken ze nog dat ik de missende stukken achterover heb gedrukt. Vele missende onderdelen waren best erg duur, dus…….!!

Het betaalde ook erg slecht, dus ik nam al binnen twee weken mijn ontslag.

Vervolgens solliciteerde ik bij de Volkswagendealer “Wittebrug”. Ik werd daar aangesteld in de werkplaatsreceptie. Het ontvangen van klanten of het aannemen van de telefoon en aanhoren wat de klacht is en een diagnose stellen. Ik moest dan de tijd voor die reparatie bijhouden en er de juiste monteur voor administreren. Dat viel niet mee, want het was een erg grote garage; er waren maar liefst zo’n twintig hefbruggen en evenveel monteurs, waar de een beter was in dit werk en de ander weer in dat werk. Het is passen en meten in de tijd die beschikbaar is t.o.v. de juiste monteur en de grootte van de job voor hem. Je moet ook zorgen dat alle beschikbare werkuren zoveel mogelijk worden benut en er dus niemand de tijd krijgt om te lanterfanten. Ook moet je natuurlijk ook de juiste diagnose stellen als een klant met zijn autoproblemen bij je komt. Verder was er ook nog een wasafdeling en een doorsmeerinrichting die ik ook te regelen kreeg. O ja en ook nog een speciale Porsche-afdeling en een schade-afdeling, maar dat bleef buiten mijn bevoegdheden.

In die jaren hadden monteurs nog geen kaas gegeten van elektra, dus radio’s inbouwen, knipperlichtinstallaties, elektrische schuifdaken en meer van dat soort werkzaamheden deed ik in de rustige uren overdag, want ik had in die jaren een hobby in het bouwen van radio’s, versterkers, bandrecorders en dergelijke, dus men veronderstelde dat ik dan ook verstand van auto-elektra had, een overigens juiste conclusie.

Toen maakte de Volkswagenfabriek de fatale vergissing om het pk-getal van de motor te vergroten, maar vergat dat dit desestreuze gevolgen had nu men de lichthoogte van de kleppen groter maakte door de nokken op de nokkenas te verhogen, maar vergat dat ze dan korter op hun zitting terugkeren en dus niet voldoende afkoelen. Gevolg: alle motoren in dat jaar kregen verbrande kleppen, ze sloegen zelfs soms door de zuigers heen; met als gevolg een grote reparatie bij elke auto van dat jaar! Dat kan de werkplaats van een autobedrijf natuurlijk niet aan!!!

Ik had vier telefoons op mijn bureau die toen de hele dag continue rinkelden. Je kon een telefoonhoorn nog niet neerleggen of die stond meteen alweer te rinkelen.

Er kwam natuurlijk gelazer van als jij je klant dan -heel vriendelijk blijvend- moet vertellen dat hij over drie of zelfs vier maanden later pas aan de beurt is voor zo’n reparatie, maar wij zaten kompleet met de handen in het haar, want zoveel van die uitgebreide werkzaamheden kan je niet aan en je hebt er bovendien niet genoeg monteurs voor die een motor grotendeels uit elkaar kunnen halen. Stress bij de klanten, stress bij mijn collega’s,maar vooral stress bij mij, want ik moest al de afspraken maken. Dan ontstaat natuurlijk, dat je wel eens niet vriendelijk genoeg meer bent geweest bij de een of andere klant en dat is nu natuurlijk net een hoge piet van de Rijkspolitie, waar Volkswagen alle Porche’s mag leveren! Ik werd dus op een gegeven ogenblik bij de bedrijfsleider ontboden en kreeg het flink te horen, maar ik kreeg mijn ontslag niet.

Ik had daar een aantal jaren gewerkt en had niet het idee dat daar veel toekomstmuziek in zat en ik had het daarom toch wel gezien daar en ook verwachtte ik dat -later als de rust was teruggekeerd- ik misschien toch ontslag zou krijgen. Daarom zocht ik naar een andere werkkring.

Een opmerkelijk feit: De magazijnmeester (de heer Keus) van dit autobedrijf wist uit zijn hoofd van elk type VW-kever en Porsche uit elk bouwjaar het onderdeelnummer van elk onderdeel uit zijn hoofd en wist ook precies in welk vak dat onderdeel was opgeborgen. Ik heb nooit meer iemand ontmoet die zo’n ontstellende hoeveelheid nummers van zo veel verschillende dingen in het hoofd kon opslaan en je ook nog kan vertellen in welk vak dat is opgeborgen. “Computerhersens”dus!!!

Dan kwam ik terecht bij Auto Haag, een Renault dealer. Ik moest in de showroom de klanten ontvangen als er geen autoverkopers aanwezig waren of niet beschikbaar waren. Als er geen klanten waren deed ik administratief werk. Eerst kwam ik op de Laakkade in een kleine showroom terecht, later op de Pletterijkade.

Daar kwam het eerste conflict met het hoofd van de verkoopafdeling; mijn baas dus. Deze heette Taverne en hij deed zijn naam goede eer aan!!! Hij presteerde het regelmatig om met een flinke kater om tien uur of soms nog later op de zaak te verschijnen. Hoezeer ik ook probeerde niet te laten merken dat ik dat “not done” vond; het lukte me blijkbaar niet, want hij kreeg al gauw de pest aan mij en stuurde om drogreden aan op mijn ontslag, iets wat hem natuurlijk ook lukte….!

Toch kreeg ik vanzelf genoegdoening, dat zat zo:

Ik moest ook administratief werk doen daar, wat o.a. inhield dat ik de verkochte nieuwe en/of gebruikte auto’s op naam van de nieuwe eigenaar moest stellen. In die tijd moest je daarvoor naar een speciaal kantoor van de overheid, dus met een (vaak nieuwe) auto, want het was een flink eind verderop. Toen degene die mijn job moest overnemen dat de eerste keer ging doen ging hij in een spiksplinternieuwe auto uit de voorraadkelder daar naar toe en reed die ter plekke total-loss.

Alhoewel ik erg boos was dat ik ontslagen was had ik hiervan toch wel veel genoegdoening!!!

De volgende baan was bij de Ford dealer op het Prinses Margrietplein. Daar werd ik ook als receptionist in de showroom aangesteld. De werkzaamheden waren dezelfde als bij de vorige werkgever.

Je maakt soms bijzondere dingen mee; een voorbeeld: Op een gegeven moment had één van de autoverkopers een Ford Mustang verkocht aan een klant die eigenaar was van een zogenaamde “schoonheidssalon” (lees nachtclub). Maar de man wilde de auto, die toen net nieuw op de markt was, in een kleur die we niet voorhanden hadden en hij wilde die ook op de auto zien. Deze auto werd destijds bij Ford Amsterdam geassembleerd en we vernamen dat er daar wel eentje stond in de gewenste kleur. De klant en zijn “vrouw” dus opgehaald en de autoverkoper had mij gevraagd ook mee te gaan. Wat bleek: de klant was de vorige avond flink “onder handen genomen” (lees: in elkaar geslagen) door een of ander onderwereldfiguur en zijn kakement was flink beschadigd; hij had een hele zooi verband om zijn hoofd!!! Natuurlijk verkeerde hij tengevolge daarvan ook niet in opperbeste stemming! Wij hadden een nieuwe Ford 12M uit de voorraadkelder gehaald om de rit naar Amsterdam te maken. Toen sloeg het noodlot toe: we waren nog maar net de hoofdverkeersweg op of de automotor stopte en was niet meer “aan de praat te krijgen”! Geen telefoon in de buurt, gsm-telefoons waren er toen nog lang niet en ook wegenwachtpraatpalen waren nog niet bekend toen. Ha ha ha, we moesten terug lopen. Ik kan niet beschrijven hoe ik toen in mijn piepzak zat! Gelukkig kwam even later een wegenwachtauto langs, dus we gingen terug naar de auto, waar de wegenwacht constateerde dat de aandrijfas van de stroomverdeler niet meer ronddraaide. Later bleek dat deze spontaan doormidden was gebroken!

Hij kon ons niet anders helpen dan door ons terug te rijden naar het autobedrijf waar we gestart waren.

Later ben ik korte tijd autoverkoper geweest in dat bedrijf, dus en route en niet meer in de showroom en met een eigen demonstratie-auto, een Ford Taunus 12M, maar ook daar bleek dat ik niet met gezag kon omgaan en kwamen er strubbelingen met het hoofd autoverkoop en kreeg ik mijn congé.

Ik solliciteerde en werd aangenomen bij Spoormaker de Opel en Pontiac dealer in Rotterdam als verkoper in de showroom; Op de bijgaande foto is mijn visitekaartje daarvan te zien

Ik woonde toen nog in Den Haag en moest per tram en trein naar Rotterdam-Lombardijen. De trein kwam vijf minuten voor het begin van de werktijd aan en het bedrijf was op steenworpafstand van het bedrijf. Helaas moest je over de spoorbaan heen en de spoorbomen waren dicht totdat de trein weer vertrokken was. Dat duurde allemaal net te lang waardoor ik net te laat bij het bedrijf was. De eerdere trein scheelde een half uur. Ik heb daar toen dispensatie voor gevraagd bij de directie, maar kreeg geen medewerking en moest dus een half uur eerder uit Den Haag vertrekken en stond dan een half uur te wachten totdat het bedrijfsgebouw open ging. In de winter is dat niet leuk, nog ervan afgezien dat het me elke dag een half uur extra kostte. Ik heb om die reden daar mijn ontslag genomen.

Ik ben vervolgens een korte tijd werkloos, maar omdat ik er een hekel aan heb om van de sociale voorzieningen gebruik te maken pakte ik elke job aan die ik kon krijgen; ook al zou dat van tijdelijke aard zijn! Daarom solliciteerde ik toen bij een bedrijf wat volautomatische wasmachines aan particulieren verkocht; niet in een winkel, maar langs de deur. Ik werd aangenomen en dat liep als de gesmeerde bliksem; ik verkocht veel van die machines, veel huisvrouwen deden de was toen nog met de hand of hoogstens met een zogeheten “langzaamwasser” die soms in een lavet in de badkamer was ingebouwd. Dus een volautomatische voorlader wasmachine viel bij elke huisvrouw in de smaak! En ga dan maar eens als echtgenoot aan je vrouw vertellen dat je er niet aan denkt haar zo’n machine te geven….

Maar het was wel een rot baan omdat het weer avondwerk was en je tot laat in de avond bezig was, vaak ver van huis, dus na middernacht pas thuis. Ik was pas getrouwd en dat late werk is dan niet leuk. Bovendien betaalde het bedrijf op een gegeven moment het vaste salaris en de verdiende provisie’s niet uit en moest ik de rechter inschakelen daarvoor. Je begrijpt dat ik weer werkloos werd.

Ik kreeg overigens later wel gelijk van de rechter en ook de bedrijfsvereniging moest al de werkloosheidsgelden nabetalen over een lange periode waarin ik werkloos was geworden door hun toedoen!

Vervolgens kwam ik terecht bij een eenmanszaak in aanhangwagens (voor achter personenauto’s) en intern transportmaterieel in een winkel aan de Laan van Meerdervoort.

Daar heb ik vrij lange tijd -enkele jaren- tot tevredenheid gewerkt, totdat de werkgever mij te veeleisend werd, en heb toen mijn ontslag genomen.

Heel bijzonder was de volgende situatie: mijn dochter werd in die tijd werd geboren. Op de dag van haar geboorte belde ik dus mijn werkgever ’s-ochtends vroeg vanuit het ziekenhuis op om hem te vertellen dat ik bij mijn vrouw in het ziekenhuis was omdat zij moest bevallen en dat hij het vandaag dus zonder mij moest stellen.

HIJ GELOOFDE HET NIET want het was 1 april die dag…….! Ik heb moeten “praten als Brugman” maar hij bleef het niet geloven en dacht dat ik hem een 1 april grap voorschotelde!!!

Daarna ben ik half 1972 bij een dochterbedrijf van Delta Lloyd terecht gekomen voor de verkoop van spaarfondsbrieven. Dat ging ook prima maar ook daar bleek er te veel avondwerk bij te zijn, dus gaf ik daar al snel de brui aan (einde 1973). Het was echter wel de eerste stap in de wereld van verzekeringen!

Een kennis van mijn moeder heeft een assurantiebedrijf en had op dat ogenblik direct -maar wel tijdelijk- behoefte aan een werkkracht, dus daar heb ik toen een korte tijd gewerkt totdat er een hoofdinspecteur van de Zurich langskwam. Die vernam, dat ik daar tijdelijk als hulp zat en behoefte aan vast werk had.

Hij zocht een schade-inspecteur voor een deel van Den Haag. Hij hoorde ook dat ik mijn sporen in de verkoop goed verdiend had, dus vroeg hij mij of ik bij Zurich wilde komen werken als inspecteur buitendienst. Ik had helemaal geen assurantiediploma’s! Maar o.k. als dat niet meteen hoefde, dan wilde ik dat best proberen……

Dat is het begin van een lange carrière als inspecteur verzekeringen.

Ik heb daar bijna drie jaar gewerkt. Aan het einde van het eerste jaar had ik een leuke omzetvergroting bereikt. Als inspecteur is het je taak de assurantie-tussenpersonen zodanig van advies te dienen dat zij vanzelf graag zaken met jou (lees: jouw baas, het verzekeringsconcern waarvoor je werkt) gaan doen. Zo’n assurantietussenpersoon is vrij om zaken te doen met elk verzekeringsconcern, dus als jij in staat bent hem of haar zodanig te helpen dat dit tot een flinke omzetvergroting voor hem/haar leidt, dan kan je in het vervolg rekenen op zijn/haar opdrachten. Mij lukte dit en in het daaraanvolgende jaar haalde ik een omzetvergroting van maar liefst 198,7%, (gerekend vanaf de omzet vorig jaar = 100%) Dus bijna het drievoudige!

Voorwaar een geweldig resultaat. In de tussentijd probeerde ik een nieuw huis te kopen buiten Den Haag en vroeg daarvoor toestemming aan de directie. Ik woonde namelijk vlak vóór die tijd nog op de zolderverdieping bij mijn moeder. Ik had daar een prachtige ruimte, een zelfgebouwde keuken en douche, twee slaapkamers en had inmiddels vrouw en dochter. Ik kocht daarna in Den Haag mijn eerste woning voor ƒ 29.500,-- en had daar CV in gemaakt en nog wat verdere verbeteringen aangebracht, alles voor zo’n

ƒ 5.000,-- aan kosten, maar het was een kleine tussenwoning in een oudbouwwijk. Ik had die woning daarom inmiddels verkocht voor ƒ. 89,500,-- binnen één-driekwart jaar na aankoop en had nu eigen geld genoeg over voor een nieuwbouwwoning, maar die waren in Den Haag naar mijn smaak veel te duur. Daarom wilde ik buiten Den Haag kopen. Ik was dus na de verkoop van de eerste woning weer opnieuw teruggekeerd op mijn oude stekkie, namelijk de zolderverdieping van mijn moeders huis. Het antwoord van de directie bleef uit, dus nog maar eens aan de bel getrokken, maar weer werd het op de lange baan geschoven en dat ging zo door totdat het me genoeg was.

Ik zag in de krant een advertentie dat een in Amsterdam gevestigd assurantieconcern een inspecteur zocht en solliciteerde daar. Toen men daar tijdens het sollicitatiegesprek mijn resultaten ter inzage kreeg, rolden hun ogen bijna uit hun kassen van verbazing. Ik zag ze als het ware “happig worden” en ik ben direct aangenomen en had meteen een veel hoger inkomen plus kosteloos een nieuwe eigen auto met afschrijvingsvergoeding en autokostenvergoeding plus een algemene onkostenvergoeding!

Mijn oude werkgever had er zwaar de pest in, dat ik mijn ontslag nam! Maar ik maakte een grote sprong in de verbetering van mijn inkomen.

Nog even terug naar de Zurich tijd want een bijzonder voorval uit die tijd wil ik de lezer niet onthouden:

De autoschade-afdeling kon de schadekosten van een bepaald voorval niet verhaald krijgen omdat de tegenpartij gewoon niet betaalde. In die tijd was er geen verplichting om je als automobilist WA te verzekeren, dus als verzekeringsmaatschappij verhaal halen voor je eigen All-risks of WA verzekerde bij de schuldige van een aanrijding was niet altijd even gemakkelijk! De schade-afdeling verzocht dan een inspekteur in zo’n geval om eens te gaan kijken of er wat te regelen viel en deze keer viel mij die “eer” te beurt. Ik had in die tijd net een nieuwe collega (Zaaijer geheten) en omdat ik uit het adres wat te bezoeken viel kon uitmaken dat dit op zijn zachtst gezegd niet tot de beste buurt van Den Haag behoorde achtte ik het wijzer om die nieuwe collega mee te nemen, dan kon hij alvast wat ervaring opdoen.

Wij kwamen aan op het adres en ik constateerde dat mijn vermoedens over de buurt gerechtvaardigd waren. We belden aan en “mevrouw” (lees” de hoerenmadam”) deed de deur open; we vroegen haar of “meneer” (lees “pooier”) ook aanwezig was, waarop zij ontkennend antwoordde en zei “dat deze de hond was uitlaten”. Dus vroegen we of we even konden wachten totdat hij terugkwam. Ze had daar geen bezwaar tegen en we werden naar een sjofel ingericht kamertje gebracht aan de achterzijde van het huis. De onverzorgde tuin was daar achter zagen we door het raam. Ze liet ons daar alleen. Even later kwam “meneer” vragen wat we kwamen doen; hetgeen we hem voorzichtig en beleefd aan zijn verstand peuterden. Geheel verbouwereerd vernamen we zijn antwoord; hij zei: “zien jullie de tuin daar door het raam?”. Wij antwoordden bevestigend op zijn vraag, waarop hij zei “daar liggen er al vier begraven”, terwijl hij gelijktijdig zijn hand in zijn broekzak had gestoken en deze er weer uithaalde, waarna bleek dat hij zijn hand in de broekzak inmiddels had voorzien van een boksbeugel. “willen jullie daar bij gaan liggen?” vroeg hij vervolgens. Het zal U als lezer niet verbazen dat wij toen ontkennend antwoordden en het maar beter vonden om onverrichterzake het veld te ruimen.

Een tweede gebeurtenis herinner ik mij ook nog heel goed:

De levensverzekeringsmaatschappij “Vita” en de “Zurich”schadeverzekeringsmaatschappij zijn Zwitserse maatschappijen gevestigd in Zurich; zij vormen één geheel. In Nederland mogen schade- en levenmaatschappij dezelfde naam dragen; in Zwitserland mag dat niet. In beide landen moeten beide maatschappijen apart functioneren.

De toenmalige directeur van de Vita, E.Maas wilde toch dat de inspecteurs van beide maatschappijen meer met elkaar vertrouwd zouden raken en organiseerde daarom een diner voor de inspecteurs van beide maatschappijen. Tijdens dit diner kwam ik door toeval pal naast hem te zitten en al snel ontstond er een geanimeerd gesprek, ook geheel toevallig met de oorlog als onderwerp. Ik had het onderwerp niet beter kunnen uitkiezen, niet wetende dat hij in de oorlog in het ondergronds verzet had gezeten….! De heer Maas kwam echt met heel spannende verhalen.

Verderop in het gesprek liet ik merken dat je als jonge man (ik was 32 jaar toen) die nog baby was tijdens de oorlog, je de situaties die hij beschreef je moeilijk echt goed kunt voorstellen, waarop hij zei: “Dan moet je zeker het boek van J.M.Schimmel –het kan niet altijd kaviaar zijn- lezen, dan kom je heel goed in de sfeer die er toen in die verzetskringen was”.

Twee dagen later – ik was nog thuis en niet op pad- stopte er een grote auto bij mij voor de deur, waaruit een chauffeur in chauffeurskostuum gekleed stapte en bij ons huis aanbelde. Wat schetst mijn verbazing dat hij mij een pakje overhandigd namens de directie van Vita. Ik maakte het open en daarin zat een exemplaar van het besproken boek, vergezeld met een brief van de directie waarin stond: “ Geachte heer Pijnenburg, Bij gelegenheid van Uw kennismaking met onze maatschappij kwamen de ware, onbegrijpelijke en avontuurlijke belevenissen van Thomas Lieven ter sprake. Mogen deze avonturen voor U prikkel zijn om met hetzelfde succes de avonturen van het verzekeringsvak te beleven”.

Hij kon toen nog niet weten dat zijn wens helemaal is uitgekomen.!!!

Terug naar de nieuwe werkgever, “De Nederlanden van 1870”:

Ik heb in dit Amsterdamse bedrijf, in eerste instantie als schadeverzekeringsinspecteur het rayon Rotterdam zuid en de Zuid Hollandse eilanden en kort daarna het rayon West Brabant te bewerken gekregen en ook hier haalde ik prima omzetcijfers, zó goed, dat direct al na het eerste jaar bleek, dat ik de maximaal haalbare bonus had gehaald, hetgeen nog nooit was voorgekomen; met dacht namelijk dat dit niemand ooit zou lukken! Ik kreeg een fors kapitaal uitgekeerd, waarvan bijna de helft natuurlijk naar de fiscus ging….!!

Ik had inmiddels een nieuwbouwhuis –een eengezinswoning, een “premiewoning”- in de Hoeksche Waard gekocht in een rustige buurt; ik was immers eerst in Rotterdam-zuid en de Zuid Hollandse eilanden aangesteld, dus het lag voor de hand daar ook een huis te kopen.

Doordat ik zo’n hoog inkomen verwierf in dat jaar heb ik de premie op de premiewoning echter niet gekregen! (de overheid geeft met de ene hand wat zij met de andere weer terugneemt; kortom, je wordt gestraft voor hard werken in Nederland)

In dit Amsterdamse bedrijf heb ik meer dan tien jaar tot ieders tevredenheid gewerkt met prachtige resultaten en een hoog inkomen daardoor. De hoogste omzetcijfers werden elk jaar in mijn rayon bereikt, tot grote teleurstelling van één van mijn collega’s die de op één na hoogste omzetcijfers haalde. Het verschil tussen mij en hem was, dat hij zich suf werkte om goed resultaat te bereiken en dat het mij kwam “aanwaaien”, terwijl hij een veel betere opleiding en kennis had en alle assurantiediploma’s en ik niet! Ik had plezier in mijn werk ongeacht het jaarlijks eindresultaat en ik zag wel wat er van kwam….

Het had allemaal langer kunnen duren, ware het niet dat men op een gegeven moment het beter vond om de schademaatschappij en de levenmaatschappij onder één leiding te stellen. Daardoor kreeg ik een andere hoofdinspecteur en daarmee begon het gelazer opnieuw. Mijn vorige hoofdinspecteur -van de schademaatschappij dus- liet mij mijn gang gaan. Hij had in de gaten dat ik tot prachtige resultaten kwam, ook zónder zijn leiding. Bij werkbesprekingen werd er over en weer altijd over koetjes en kalfjes gesproken, over voetbal, de politiek, zijn zoon die in militaire diens was etcetera, maar nóóit over de zaken; die gingen immers voortreffelijk!

De nieuwe hoofdinspecteur – van de levenmaatschappij- wilde persé leiding geven, dus dat botste meteen weer, want ik kan nou eenmaal niet omgaan met mensen die zich autoritair opstellen of dat per definitie zijn!!!

Maar er speelde nog wat en dat speelde me nog veel meer parten:

Ik kreeg in die tijd steeds meer in de gaten dat het erop leek dat ik zwaar overwerkt was; ik had jarenlang twee rayons bewerkt, ook het “oude” rayon erbij gedaan omdat er nog geen nieuwe inspecteur voor was, dus dubbel zoveel werk als mijn collega’s en voor maar één vast salaris; ja de eindejaarsbonus maakte wel veel goed, maar het was wel veel meer werk . Daarbij de grote hoeveelheid extra te rijden kilometers gerekend en je snapt dat je dat niet jarenlang kunt volhouden.

In die jaren heb ik om een voorbeeld te geven de afstand aarde-maan in kilometers vele malen heen en terug afgelegd! Ik was uitgeput; ik kon niet meer……….!

Ik ging de ziektewet in en dat duurde zo lang, dat ik ook in de W.A.O. terecht kwam.

Mijn huwelijk was inmiddels ook op de klippen gelopen. Er ontstond een rechtsprocedure voor de alimentatie-toewijzing. Er ontstond nog een andere rechtsprocedure voor de kindertoewijzing, want mijn dochter, inmiddels bijna veertien jaar geworden, wilde bij mij blijven wonen, maar de wet zoals die toen was liet een kind pas vanaf het veertiende jaar de eigen keuze bij wie ze wil blijven na de echtscheiding en ze was nog net geen veertien jaar. De rechter oordeelde gelukkig gunstig voor haar en ik kon verder voor haar blijven zorgen.

Daarna leerde ik Georgette kennen , maar toen werd ik met nóg meer gerechtelijke procedures geconfronteerd, want ook zij was nog bezig met dezelfde procedures die ik ook moest doorlopen, dus dubbele ellende. Het is gelukkig allemaal op zijn pootjes terecht gekomen, maar het was natuurlijk een erg stresserende periode. Ik moest ook nog een gerechtelijke procedure doorlopen om te bezien of ik met recht in de WAO was gekomen en niet meer in de werksituatie hoefde terug te keren. Gelukkig liep dat ook gunstig voor mij af.

Dan dient zich meteen nóg een probleem aan.

Wij beiden hebben meteen het gevoel dat een langdurig samengaan en mogelijk een huwelijk in de toekomst bij de voor de hand liggende mogelijkheden behoort. Maar we willen geen van beiden over één nacht ijs gaan en willen ruim de tijd krijgen om ons contact uit te diepen; beiden hadden wij ons immers al eens eerder vergist en een tweede vergissing wilden we zoveel mogelijk uitsluiten!

Georgette woont in een huurwoning samen met haar jongste zoon dichtbij de plek waar haar ex-man met haar oudere zoon woont. Ik woon zo’n 20 kilometer verderop in mijn eigen huis met mijn dochter. De beide kinderen gaan op school in een plaats ongeveer daartussen in. Omdat de wet zo in elkaar zit kunnen we niet langer dan twee dagen samen in haar- of in mijn huis vertoeven, want anders raakt zij haar alimentatie- en andere toelage kwijt. Bovendien moeten we de kinderen naar school brengen. We moeten dus nu twee huishoudens in gang houden. We weten soms niet meer of de boodschappen die we deden in haar of in mijn huis zijn. We rijden heen en weer tussen haar en mijn huis. We krijgen er ook het heen en weer van!!!!

Op een gegeven moment maakt mijn buurman ons er op attent dat er steeds iemand in een auto zit, dicht bij ons huis, die ons in mijn huis scherp in de gaten houdt en een zodanige positie inneemt, dat hij/zij via ons raam naar binnen kan kijken om te zien wat we doen.. Wij controleren dat en dat blijkt inderdaad het geval te zijn. Als wij in de auto stappen met of zonder kinderen en wegrijden, dan worden we gevolgd. We worden dus door een privé detective in de gaten gehouden. Later blijkt, dat deze figuur is ingehuurd door de ex-man van Georgette, want die denkt zo gauw van zijn alimentatieverplichting af te kunnen komen.

Nu we dat in de gaten hebben laten we deze figuur, soms een man, soms een vrouw, alle hoeken en gaten van de Hoeksche Waard zien. Wij weten immers elk weggetje en hij of zij niet, dus is hij of zij makkelijk van ons af te schudden. Daarvoor rijden we een weggetje tussen de akkers in waarvan wij weten dat we halverwege kunnen omdraaien en waarvan we weten dat het verderop doodlopend is. Hij of zij heeft geen andere keuze om door te rijden tot het eind, als wij halverwege omdraaien en aan het einde kan hij/zij niet omdraaien maar moet achterstevoren terugrijden, want die weggetjes zijn erg smal, dus draaien is er niet bij, wat ons een enorme voorsprong geeft zodat we niet meer in te halen zijn!!!

Later komen we voor de rechter te staan omdat haar ex-man een poging doet om van zijn alimentatieverplichting af te komen. Ik zie nog de situatie voor me: de rechter zegt: “de rechtbank heeft een rapport ontvangen van detective bureau huppeldepup. De rechtbank heeft kennis genomen van de inhoud” en vervolgens pakt de rechter de hele stapel papierdossiers op van dat detectivebureau en legt het terzijde. We worden vervolgens vrijgesproken van al hetgeen ons ten laste werd gelegd!

Later nemen we kennis van de inhoud van dat detectiverapport. Er staat bijvoorbeeld in te lezen dat we zo en zo laat daar en daar heen reden met twee meisjes in de auto (mijn dochter en de jongste zoon van Georgette die destijds zijn haar zeer lang droeg) en meer van dat soort onzin. Begrijpelijk dat de rechter daar geen aandacht aan wilde besteden. We vernamen ook dat het haar ex/man zo´n zesduizend gulden heeft gekost. Niet nodig dus achteraf, want na twee jaar zijn we in het huwelijk getreden, dus het heeft hem meer gekost, dan wat hij ermee had kunnen besparen!!! Wij hebben wel een tijd in de zenuwen gezeten daardoor!

Wat mij toen niet bekend was is, dat mensen die in de jappenkampen zijn geweest -ook als ze toen heel jong waren- (dit geldt ook voor de mensen die geleden hebben in de Holocaust of die in andere oorlogssituaties zijn geweest) vaak in hun jonge jaren in hun werksituatie zeer goede resultaten hebben geboekt – vaak aanzienlijk beter dan gemiddeld- en dus prima carrière maakten, maar vaak tussen hun veertigste en vijftigste levensjaar in psychische problemen komen, waardoor hun arbeidscapaciteit aanzienlijk verminderd en zij daardoor vaak in problemen in de werksituatie geraken.


Ik kwam door de problemen die ik in mijn werksituatie ondervond terecht bij Stichting Centrum ’45. Dit centrum behandelt mensen met complexe psychotraumaklachten die het gevolg zijn van vervolging, oorlog en geweld. Het bleek zo te zijn, dat ik niet alleen overwerkt was maar dat ik voornamelijk ook behoorde tot de genoemde groep met oorlogstrauma’s. De behandeling duurde lang.

Inmiddels was ik mijn baan kwijt doordat ik in de WAO beland was. Ik wilde echter niet bij de pakken neer gaan zitten en solliciteerde bij de verzekeringsmaatschappij RVS. Zij hadden een inspecteur voor hun buitendienstorganisatie leven nodig in het gebied onder Rotterdam en daar woonde ik immers.

Ik werd aangenomen, maar omdat ik alleen ervaring als schade-inspekteur en geen ervaring als leveninspekteur had moest ik een week in de opleiding daarvoor.

Na een jaar of twee daar gewerkt te hebben fuseerde de RVS met de Nationale Nederlanden en daardoor ontstond een reorganisatie waardoor ik weer opnieuw een nieuwe tussenpersonenkring toegewezen kreeg en weer onder een zich autoritair opstellende hoofdinspecteur kwam te opereren. Het is moeilijk voor U als lezer zich voor te stellen hoeveel moeite het kost om vertrouwd te raken met een groep tussenpersonen die je toegewezen krijgt, maar geloof me; dat kost heel veel inspanning en tijd, voordat dit tot oplopende resultaten leidt (lees: hogere omzetten voor jouw werkgever en voor de tussenpersoon en een leuke eindejaarsbonus voor jezelf). Het zal dan ook niet verbazen dat ik –vooral door de situatie waarin ik verkeerde- nog veel meer moeite had daarmee. Vooral als je net weer een beetje bent ingewerkt in die nieuwe situatie, krijg je weer opnieuw te maken met een totale verandering onder een nieuwe leiding, waardoor je weer van voren af aan kunt beginnen.

Het bleek, dat dit teveel gevraagd was en ik stortte weer in en belande zodoende weer in de WAO.

Dat is zo gebleven tot de pensioenleeftijd.



IVA-tijd; ik sta links vooraan


Mijn dochter twee turven hoog


Pa met dochter in deel van keuken op zolder.


Mijn dochter en haar man in 1979






Geplaatst op 13 januari 2011 14:39 en 1573 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Mariekevannim...  
13 jan 2011 20:35
Je schrijft alles zo 'vlotjes weg' op.
Je hebt wel heel erg veel meegemaakt.
Het is daarom ook niet gek dat je in de Wao terecht bent gekomen.
Ik hoop, dat het nu een beetje beter met je gaat.
rgtjs Marieke

Ladybird50  
13 jan 2011 20:39
Hallo Berndt.

Dat is en indrukwekkend verhaal Berndt.
Zo telezen heb je heel wat meegemaakt.
Hopelijk heb je nu wat rustiger leven.
Fijne avond
Groetjes Els.
_





_
Agaaths-weblog.1  
14 jan 2011 22:31
Wat een verhaal zeg niet te geloven, te lang, zodat erg veel mensen afhaken, dit stuk had je in 5 delen kunnen schrijven iedere keer een nieuwe periode, fijn weekend, li gr agaath