Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Berndt's weblog
No boss, no phone, no worry, no hurry, retired
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Hallo, dit ben ik………. Leuk dat je mijn weblog bekijkt. Er is van alles te bekijken. Via “categorieën overzicht" hieronder kan je van alles aanklikken. Laat alsjeblieft een berichtje achter / als “gast” (geen abonnee van 50plussers) is het prettig als U Uw naam erbij zet WELCOME IN MY WORLD



Mijn Profiel

sunrise
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Verbeteringen en vernieuwingen
20 augustus 2016 19:45

Oorlogsmuseum De jaren 1940-19...
02 december 2015 13:19

Mijn vader gedenken
03 november 2015 08:52

Time to say goodbye
02 juni 2015 08:07

Stormnacht 9/10 januari 2015
11 januari 2015 13:51




Fotoboeken


Kleinzoon Kevin (123)
_
Maleisië 2004 (271)
_

Mijn vaders Indisch fotoboek (80)
_
kerstbomen (14)
_

Kevin schaatsen (13)
_
Bloembollenvelden en praalwagens (48)
_



Weblog Vrienden


Ben en alie mulder
Van: benenalie

Bennekesblogje
Van: Benneke

Blauwe vlinder
Van: Chrisje

Dimphena
Van: dimphena

Hera
Van: hera

Kiekie
Van: Kiekie

Lagazette le rat
Van: paulmazeres

Lienepien
Van: pieneke

Mamsies weblog
Van: mamsie

Mireilles plekje
Van: MireilleAngeline

Mijmeringen
Van: Ofsen

Redsblog
Van: redone

Sterretje
Van: Scooterlady

Sylvias weblog
Van: sylla

Webje van fey
Van: fey




Gastenboek berichten

Berndt
08 mei 2014 10:30
_
Aan nonni Verbrugge Waar wil jij je aanmelden? Bij een club? Zo ja welke? Ben je een 50+ lid? Ik kon je niet vinden onder je naam. De koolmezen zullen als ze al broeden of het broedsel voeren bijna zeker zich niet laten verstoren door lawaai. Ze zullen wel even op een afstand blijven kijken maar laten doorgaans hun gemaakte nest of broedsel niet in de steek. Zorg er voor dat het lawaai niet erg lang duurt, zodat ze tijd krijgen om naar hun nest terug te keren. Misschien is het mogelijk om af en toe een pauze in het lawaai maken in te lassen.

Nonni Verbrugge
07 mei 2014 19:22
_
Ik wil me aanmelden maar gaat helemaal niet. Omdat ik graag van iemand wil weten of de koolmezen,die in mijn nestkastje broeden/ze al voeren,verjaagd worden door lawaai(tractor) in de tuin? En komen de ouders gewoon weer terug op het nast als het rustiger is?Laat even weten"Hoe aanmelden".Gr.Nonni

Novo Indarto
19 december 2013 02:26
_
Try this: Facebook: Kota Toea Magelang Blog: kotatoeamagelang.wordpress.com




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Jehan om 16:10
_
Jehan Online

Door STEFFIE-V om 16:09
_
STEFFIE-V Online

Door tinekereinders om 16:08
_
Tinekereinders Online

Door marlie49 om 16:08
_
Marlie49 Online

Door JanJense om 16:07
_
JanJense Online

Door Loezie om 16:05
_
Loezie Online

Door robby73 om 16:05
_
Robby73 Online

Door christoffel om 16:02
_
Christoffel Online





_

Andere artikelen



De Duif



Hoe een duif van de hongerdood gered werd.


De Duif


Toen ik een jaar of 24 was woonde ik in een herenhuis in Den Haag. Het huis was een dubbel woonhuis, wat wil zeggen, dat de parterre die half beneden het maaiveld en half erboven lag en de verdieping die daarboven was, een apart huis betrof met een aparte voordeur en de drie daarboven gelegen woonlagen hadden ook een eigen voordeur en daar woonden wij.
Op de een na hoogste verdieping was de woonkamer aan de straatzijde. Die woonkamer had grote, hoge schuiframen, die aan de onderzijde tot op zo'n 30 cm. van de grond reikten. Op een mooie zomerdag stonden die ramen omhooggeschoven en door de open ramen zag je dan de zeer brede vensterbanken, die een klein beetje schuin naar beneden liepen.

Regelmatig landden vogels op die vensterbanken, maar ze vlogen altijd meteen weg als er beweging in de kamer was, bijvoorbeeld omdat je opstond. Op één zo'n dag echter was er een duif op de vensterbank geland en die bleef hardnekking zitten, dus was blijkbaar niet bang. Dat wekte mijn verbazing, dus dat ging ik onderzoeken. Ik probeerde het beestje steeds dichter te naderen en tot mijn verbazing bleef de duif zitten, ook toen ik zó dicht bij hem was dat ik hem zou kunnen pakken. Ik werd nog verbaasder dan ik al was en bleef het beestje goed bekijken. Na een tijdje ontdekte ik dat de duif onder zijn kop in de nek bij zijn krop ernstig was beschadigd. Ik begreep dat hij dáárom niet bang was en ik begreep meteen ook dat hij hulp nodig had.

In die tijd had ik een zusje die je "nakomer" kunt noemen. Ze was toen een kleuter van 4 jaar oud ongeveer. We hadden voor haar een hamster gekocht, zodat ze veel plezier kon beleven aan de kunsten van dit leuke beestje. Ik bedacht al snel, dat het voer voor die hamster misschien ook wel geschikt was voor de duif en haalde wat voer van zijn voorraad af, deed dat in een plat bakje en zette het in de vensterbank bij de duif.
De duif begon meteen van het voer te eten, maar o, grote schrik, bij zijn krop viel al het eten er net zo snel weer uit!!! Blijkbaar was hij door een kat gepakt, had zich echter weten los te rukken en had daardoor de aanval voorlopig overleefd.
Omdat ik natuurlijk niet kon zien of al het eten weer wegviel of dat hij toch iets binnen kreeg haalde ik nog meer voer. Immers omdat het voer wat uit zijn krop viel van de wat schuine vensterbank naar beneden op de straat viel was er al gauw geen voer meer over.
Ik zette er ook nog een bakje water bij. Na een tijdje vloog de duif weer weg.

De volgende dag kwam de duif weer en voerde ik hem weer, maar omdat ik hoopte dat hij de volgende dagen weer zou komen haalde ik bij de dierenwinkel speciaal voor duiven geschikt krachtvoer en voerde hem dat de volgende dagen. Hij bleef steeds komen maar steeds viel er heel veel voer uit zijn krop. Maar na een week of anderhalf leek het erop, dat er minder voer wegviel en na nog een paar dagen was duidelijk te zien, dat er nog maar weinig voer wegviel. Na enige tijd bleek hij genezen te zijn en er was nog maar weinig voer nodig. Zijn krop zat weer dicht, maar de veertjes daar zaten niet helemaal hoe het hoort; het zag er daar erg slordig uit. De eerste weken na zijn genezing kwam hij nog regelmatig, maar daarna werden zijn bezoeken minder en het was niet meer nodig om hem bij te voeren, want hij at er bijna niet meer van. Nog later toen het winter werd zagen we hem niet meer komen.

Mijn grootmoeder wandelde graag met mijn kleuterzusje. Dat ging ook goed omdat we vlak bij de ambassadewijk woonden, waar je rustig doorheen kon wandelen en dan liep je door via het congrescentrum naar wat bij de Hagenaars bekend staat als "de waterpartij" waar het Indisch monument is en de grote waterplas met het grote grasveld ervoor, vlakbij Madurodam.

Op een dag wandelde ik ook eens samen met mijn grootmoeder en mijn kleuterzusje daarnaartoe. Het was in het late voorjaar van het volgende jaar, na de gebeurtenis met de duif in de voorafgaande zomer.
Al wandelend bij de waterpartij aangekomen komt er opeens een duif recht op mij af gevlogen; ik wilde al bukken, want hij vloog recht in de richting van mijn hoofd, dus je bukt als het ware automatisch. Nou, dat was niet nodig geweest, want hij ging op mijn schouder zitten en deed net alsof we elkaar al jaren kenden. Meteen snapte ik dat dit de duif zou kunnen zijn, die we van de hongerdood hadden gered. Ik bekeek hem nog eens goed, want hij zat met zijn kopje immers vlak bij mijn hoofd en jawel hoor, onder zijn kopje zag ik duidelijk de slordig zittende veertjes bij zijn krop; het was "onze" duif!!!

Voor mij was dit een prachtig bewijs, dat mens en dier in bijzondere gevallen tot een hechte band kunnen komen en dat een dier, ook een vogel, wel degelijk over voldoende "opslagcapaciteit" in zijn hersens beschikt om je zelfs na een jaar nog te herkennen. Ook bewijst het dat een dier ook dankbaarheid kan tonen, mits wij mensen de signalen die het dier geeft maar begrijpen.







Geplaatst op 18 april 2009 13:00 en 1219 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Hera  
18 apr 2009 15:56
Tjee Berndt wat een mooi en ontroerend verhaal. Je hoort dergelijke verhalen wel eens maar om het dan zelf mee te maken is wel heel bijzonder.

Sylla  
18 apr 2009 20:52
Wat een schitterend verhaal Berndt. Die omgeving ken ik erg goed en weet dat er altijd veel duiven in de omgeving zijn (waar niet zou je bijna zeggen)Ik vind het heel byzonder dat de duif je toch even kwam bedanken....byzonder.....gr. sylvia
_





_
BoRo.1  
18 apr 2009 22:03
Dat heeft een olifant ook ! Alleen komt die niet op de vensterbank om eten bedelen ! Gelukkig maar voor de buurt !