Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Berndt's weblog
No boss, no phone, no worry, no hurry, retired
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Hallo, dit ben ik………. Leuk dat je mijn weblog bekijkt. Er is van alles te bekijken. Via “categorieën overzicht" hieronder kan je van alles aanklikken. Laat alsjeblieft een berichtje achter / als “gast” (geen abonnee van 50plussers) is het prettig als U Uw naam erbij zet WELCOME IN MY WORLD



Mijn Profiel

sunrise
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Verbeteringen en vernieuwingen
20 augustus 2016 19:45

Oorlogsmuseum De jaren 1940-19...
02 december 2015 13:19

Mijn vader gedenken
03 november 2015 08:52

Time to say goodbye
02 juni 2015 08:07

Stormnacht 9/10 januari 2015
11 januari 2015 13:51




Fotoboeken


Kevin schaatsen (13)
_
Kleinzoon Kevin (123)
_

Huis van Mugabe (13)
_
Oldtimer auto's (63)
_

Diva het Yorkshire teefje en haar boerenfok-puppy&#8 217;s (44)
_
Bali (228)
_



Weblog Vrienden


Ben en alie mulder
Van: benenalie

Bennekesblogje
Van: Benneke

Blauwe vlinder
Van: Chrisje

Dimphena
Van: dimphena

Hera
Van: hera

Kiekie
Van: Kiekie

Lagazette le rat
Van: paulmazeres

Lienepien
Van: pieneke

Mamsies weblog
Van: mamsie

Mireilles plekje
Van: MireilleAngeline

Mijmeringen
Van: Ofsen

Redsblog
Van: redone

Sterretje
Van: Scooterlady

Sylvias weblog
Van: sylla

Webje van fey
Van: fey




Gastenboek berichten

Berndt
08 mei 2014 10:30
_
Aan nonni Verbrugge Waar wil jij je aanmelden? Bij een club? Zo ja welke? Ben je een 50+ lid? Ik kon je niet vinden onder je naam. De koolmezen zullen als ze al broeden of het broedsel voeren bijna zeker zich niet laten verstoren door lawaai. Ze zullen wel even op een afstand blijven kijken maar laten doorgaans hun gemaakte nest of broedsel niet in de steek. Zorg er voor dat het lawaai niet erg lang duurt, zodat ze tijd krijgen om naar hun nest terug te keren. Misschien is het mogelijk om af en toe een pauze in het lawaai maken in te lassen.

Nonni Verbrugge
07 mei 2014 19:22
_
Ik wil me aanmelden maar gaat helemaal niet. Omdat ik graag van iemand wil weten of de koolmezen,die in mijn nestkastje broeden/ze al voeren,verjaagd worden door lawaai(tractor) in de tuin? En komen de ouders gewoon weer terug op het nast als het rustiger is?Laat even weten"Hoe aanmelden".Gr.Nonni

Novo Indarto
19 december 2013 02:26
_
Try this: Facebook: Kota Toea Magelang Blog: kotatoeamagelang.wordpress.com




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Geertje935 om 16:15
_
Geertje935 Online

Door Geertje935 om 16:15
_
Geertje935 Online

Door el58 om 16:13
_
El58 Online

Door Keesvi om 16:12
_
Keesvi Online

Door josenboon om 16:11
_
Josenboon Online

Door Jehan om 16:10
_
Jehan Online

Door STEFFIE-V om 16:09
_
STEFFIE-V Online

Door tinekereinders om 16:08
_
Tinekereinders Online





_

Andere artikelen



Mijn Jack-Russel


alle drie

Op de foto 1 alle drie onze honden, de Yorkshire terriër, de Jack Russel en de Cairn terriër

Op foto 2 de Jack-Russel als pup en op foto 3 de Jack-Russel volwassen.

Op foto 4 de Cairn Terriër


MIJN JACK RUSSEL

Hoe kwam ik in het bezit van mijn Jack Russel teefje? Nou dat zit zo:
Toen ik mijn vrouw leerde kennen bezat zij een Yorkshire terriër, een nogal groot uitgevallen exemplaar, met de naam "Snoopy". Tot op dat moment had ik nooit een hond bezeten, dus dit was voor mij helemaal nieuw.
Snoopy was een zeer aktief teefje dat geweldig snel kon rennen, vooral achter konijnen en hazen aan, welke zij echter nooit te pakken kreeg, al scheelde het vaak niet veel.
Dit hondje was "opgevoed" door de jongste zoon van mijn vrouw, reden waarom het nergens bang voor was, altijd overal aan meedeed; niets was haar te gek. Voor water was zij echt niet bang; zij zwom gewoon met ons mee.
Het diertje accepteerde mij al gauw en gehoorzaamde mij ook al gauw alsof ik de Afpha-hond uit de roedel was.

Deze Yorkshire terriër is tot op de laatste twee weken van haar leven (ze werd 12 jaar oud) erg aktief gebleven, maar we wisten uit doktersonderzoek dat ze niet meer lang te leven zou hebben, want er was geconstateerd dat ze aan melkklierkanker leed. De dierenarts voorspelde dat ze aktief zou blijven tot op twee weken voor haar overlijden en dat het dan vrij plotseling ineens "uit" met haar zou zijn. Dat gebeurde inderdaad precies zoals voorzien en toen ze ineens haar behoeften niet meer kon ophouden en niet meer at en alles overgaf hebben wij zodra we duidelijk kregen dat ze leed haar laten inslapen. Haar overlijden heeft veel emoties losgemaakt, want we hielden allemaal heel veel van haar. We hebben haar in een rouwplechtigheid begraven in eigen tuin, compleet met bloemen op haar grafje.

Na deze rouwperiode wilde mijn vrouw een nieuwe hond hebben en ze had haar oog laten vallen op de Cairn Terriër. Er kwam dus een Cairn Terriër-pup, die de naam "Bonny"kreeg. Een rashond met een stamboom.
Het was ook een aktief hondje, maar toch heel anders dan een Yorkshire; ze was ook op een minder overtuigende manier aanhankelijk en ook zuiniger met het geven van liefde. Waarschijnlijk kwam dat omdat ze bij een "broodfokker" vandaan kwam, waar ze samen met alle andere puppies in een grote schuur in afgeschermde ruimten was ondergebracht geweest.
Weliswaar was ze ook wel eens in het huis van de fokker geweest om met mensen te socialiseren, maar natuurlijk veel te weinig.
Een paar maanden later, het was 1991 geworden, bleek toch dat deze hond -alhoewel ook een terriër, dus met dezelfde vastbijtendheid als de Yorkshire- toch zodanig veel van de York verschilde qua karakter, dat mijn vrouw toch -stiekem, zonder dat ik het wist- samen met mijn dochter op stap ging om een nieuwe Yorkshire teef te kopen. Geheel onverwacht werd ik dus geconfronteerd met een weer nieuwe puppyhond welke de naam "Tjinta" (betekenis = "schatje of liefje" zoals je dat tegen een jong meisje zegt) kreeg.

Natuurlijk snap je wel, dat ik mijn vrouw op het hart heb gedragen dit soort "grappen" niet weer opnieuw uit te halen, want ik vind één hondje wel genoeg en twee er één te veel. Aan de andere kant begreep ik wel, dat zij dit hondje had gekocht als "troost/compensatie" voor het overlijden van haar Vader, wat kortgeleden was gebeurd. Georgette en haar Vader hebben elkaar zeer liefgehad, dat was op veel manieren merkbaar geweest.

Toen het beestje een paar maanden oud was geworden, kwam ze met haar achterpootje tussen de dichtgaande voordeur. Het leek echter wel mee te vallen, want na enige tijd een beetje mank te hebben gelopen liep ze weer normaal. Op een dag echter, kort daarna, liep ik op de dijk in 's-Gravendeel met Bonny en Tjinta te wandelen. Bonny "moederde" wat over Tjinta en toen Tjinta een keer erg ver achterbleef rende Bonny naar Tjinta om haar terecht te wijzen en haar te manen mee te komen. Net op het moment dat de hardhollende Bonny Tjinta bijna had bereikt ging Tjinta naar mij toe rennen, waardoor zij nogal hard in botsing kwam met Bonny. Een Yorkshire is een nogal fragiel hondje wat weinig weegt; een Cairn daarentegen is een behoorlijk zwaar gebouwde hond, die veel meer weegt dan een York. De klap kwam dus behoorlijk aan! Op het moment van de botsing brak Tjinta haar achterpoot en ze schreeuwde het uit van pijn. Voorzichtig heb ik haar toen opgetild en geprobeerd haar zoveel mogelijk te troosten en ben terug naar huis gelopen. Achteraf bleek dus, dat de poot destijds bij het tussen de voordeur geraken al moet zijn gescheurd geweest (bijna breuk) en was de botsing met de in verhouding tot een Yorkshire veel zwaardere Cairn geoeg om de poot helemaal te laten breken.
We zijn direkt naar de dierenarts gegaan en die maakte X-ray-scan en constateerde dat Tjinta inderdaad haar poot had gebroken, maar deelde ook mee, dat, omdat het hondje nog in de "groei" was, het niet mogelijk was haar poot in het gips te zetten. Hij gaf ons een adres van een specialist op het gebied van het repareren van zulke breuken in Utrecht, waar wij toen naar toe zijn gegaan. Deze specialist heeft met bouten en moeren de poot weer gerepareerd. Het "grapje" kostte (inclusief de dierenartskosten) totaal meer dan twaalfhonderd gulden!!!

Er gingen een paar jaar voorbij, we schrijven nu 1996.

Het werd sinterklaas, kerstmis, nieuwjaar (1997) en kort daarna ben ik jarig.
Van mijn vrouw kreeg ik een grote doos met een deksel erop aangereikt als verjaardagscadeau
Ik herkende die doos, want daar had het jaarlijkse kerstpakket wat we elk jaar van van mijn werkgever kregen ingezeten; dus een doos met "kerst"-versieringen erop.
Toen ik de doos aanpakte kreeg ik meteen argwaan, want wat erin zat bewoog duidelijk!
Ik lichtte het deksel op en................

Daar werd het meest schattige hondepuppy zichtbaar wat ik ooit zag!!!!! Een 7 weken oud bijna helemaal spierwit Jack Russel puppyteefje...........
Ik pakte het beestje uit de doos, hield het voor mijn gezicht om het nog eens goed te bekijken en kreeg meteen de eerste lik over mijn neus. Ja, inderdaad "alle pasgeboren puppyhondjes zien er prachtig en lieflijk uit!".
Vanaf dat moment heeft het beestje mij meteen gezien als haar "leider" en is nooit meer van mijn zijde geweken. Angstvallig zorgt ze ervoor, dat ze mij in de gaten houdt, zodat ik niet van haar gescheiden wordt.

Ik was enerzijds natuurlijk erg blij met dit prachtige beestje, maar anderzijds boos omdat mijn vrouw mij dit kunstje "geflikt" had. Ze heeft gedacht: "als verjaardagscadeau" kan hij het niet weigeren en zo kreegt ze toch haar zin.

Ik vond haar handelwijze ook erg onverantwoord, omdat we al geboekt hadden voor een maand lange vakantie, die in april al zou plaatsvinden. Dat zou immers betekenen dat het puppyhondje al meteen weer voor lange tijd (een maand) van ons gescheiden zou worden, precies in de "inprentingstijd" die zo belangrijk is voor honden.
Het is dan ook verwonderlijk dat het allemaal goed gegaan is. We gingen met vakantie en in die tijd verruilen mijn dochter Patty en haar man Ed hun huis met ons huis, zodat ze op onze dieren én op ons huis kunnen passen.

Het was onze tweede "Indonesië"-vakantie (1997), waarin we een rondreis over land hebben gemaakt van Sulawesi via Flores, Komodo en Bali naar Java om overal alle bezienwaardigheden te bekijken en gelijktijdig onze "rootes" na te gaan, het kamp in Flores, waar Berndt's vader overleed in de tweede wereldoorlog en Georgette's vader ook was ondergebracht bekijken, plus geboorteplaats en -huis Berndt (Tasikmalaja) en Jappenkamp "banju biru" en de woonplaats en -huis (Batavia / Djakarta) van Georgette.

Bij terugkeer zou Patty ons ophalen van Schiphol. Toen we uit de "gate" kwamen zag ik het volgende tafereel:

Er staan altijd veel mensen die hun dierbaren komen verwelkomen en ophalen. Boven die mensenmassa zag ik op enige afstand twee armen uitsteken met in de handen daarvan.......... ja je raadt het al, mijn Jack Russel puppyhondje, boos bijtbewegingen makend naar links en naar rechts naar ieder die haar wilde aaien.
Natuurlijk is zo'n puppyhondje een schattig gezicht en begrijpelijk dan ook, dat iedereen die van honden houdt het even wil aaien, maar "Jazzy", want zo heb ik haar genoemd omdat ze op zo'n Jazzy-achtige manier kan springen, is helemaal niet gediend van al die aandacht.

Ik wrong mij door de mensenkluwen heen om Patty en Jazzy te gaan begroeten en stak mijn hand uit naar Jazzy met de bedoeling haar een aai te geven. Heel even gromde Jazzy naar mij en maakte aanstalten om een beweging te maken alsof ze mij ook wilde bijten, maar toen herkende ze mij.
Het is moeilijk te beschrijven wat er toen volgde. Het beestje ging "helemaal uit haar dak" van vreugde dat ze ons weer zag. Jankend van vreugde werd ik besprongen, gelikt, kreeg ik zachte bijtjes en dat ging met zóveel enthousiasme, dat ik bang was dat ze zich een breuk zou springen. Daarom ben ik maar even languit op de grond gaan liggen en heb Jazzy haar gang laten gaan, totdat ze een beetje tot bedaren kwam. Daarna kreeg Georgette ook zo'n beurt van Jazzy; ook zij werd gelikt en besprongen.
Het enthousiasme waarmee dat allemaal gebeurde was welhaast grenzeloos!
Dit tafereel ontlokte aan de toeschouwers om ons heen uitspraken zoals "Nou, je kan wel zien, dat dit beestje van U houdt" of "Dat jullie erg gewaardeerd worden door je hondje is goed te zien" of "dit beestje is wel erg gek op U, dat is wel duidelijk".
Thuisgekomen bleek dat de veronderstelde "schade" aan de inprentingstijd gelukkig meeviel; het hondje was meteen weer dolgelukkig en het gewone leven kon weer zijn gang gaan.
"Opvoeden" van een terriër is erg moeilijk en van een Jack Russel is nóg moeilijker, zo niet onmogelijk. In elk geval onmogelijk op bepaalde punten. Normaliter gehoorzaamt zo'n hondje, totdat er ineens iets "leuk" opduikt, waarna het beestje ineens zijn eigen gang gaat. Dat is moeilijk of eigenlijk niet af te leren, dus daar heb ik mijn krachten dan ook maar niet aan besteed. Het betekent wel, dat je haar aan de lijn moet houden overal waar gemotoriseerd verkeer is.

Wat later wilden wij onze vrij smalle woonkamer verbreden, maar de gemeente 's-Gravendeel gaf geen toestemming om de woonkamer te verbreden (later bleek dat de volgende eigenaar wél toestemming kreeg om op precies dezelfde wijze als wij wilden het huis te verbouwen; het kan verkeren in Nederland.....men schuwt hier blijkbaar geen vriendjespolitiek).
Omdat we niet verbouwen mochten zijn we naar een andere woning gaan omkijken en slaagden daar vrij snel heel goed in. Bij elkaar gezien kostte dat minder dan verbouwen ons zou hebben gekost en we kregen een veel mooiere woning, dus het werd: verhuizen!
Wij willen een huis altijd graag precies zo hebben als wij wensen en omdat de (ouder)slaapkamer te klein was en de badkamers en de WC in de hal erg "uit de tijd" waren viel er dus heel wat te verbouwen. Eerst heb ik echter de tuin zodanig met gaas afgeschermd, dat de honden niet weg kunnen en/of de straat(dijkweg) op kunnen.
Jazzy moest ervoor zorgen dat de rangorde zodanig zou worden, dat zij de hoogste rang had ten opzichte van Tjinta en Bonny. Nou, dat viel niet zo mee, want Tjinta is een érg dominant hondje, de Cairn Bonny niet, dus dat was gauw beslist; zij werd de "underdog". Een forse tegenstander dus in Tjinta! Om boven Tjinta in rangorde te komen moest er heel wat afgevochten worden tussen Tjinta en Jazzy. De bloedspatters hebben er wel eens bij in het rond gespat!! Bij elkaar heeft het wel een paar jaartjes geduurd eer Tjinta zich helemaal "gewonnen" gaf en de laatste jaren leven ze in vrede met elkaar.

Een Jack Russel terriër is een heel erg fijne vriend, die niets te gek is, helemaal nergens bang voor is, loyaal voor zijn baas is en blijft.
Verder is het een enorm sterk dier, gespierd, de kracht straalt er van af. Ze is in staat enorm hard te rennen, zo hard, dat, als ze nog jong is, een haas bijna te snel af is. De haas moet echt "in de hoogste versnelling" om de Jack Russel vóór te blijven. Bovendien kan de Jack Russel dat rennen erg lang volhouden en de haas "in de hoogste versnelling" niet. Dus soms scheelde het bijna niets!! In de akkers achter ons huis, waar ik de honden vaak uitlaat, ging Jazzy zo ver weg achter de hazen aan, dat ik haar zelfs niet meer als wit stipje kon zien en dat zegt wel wat, want ik heb heel goede ogen voor ver zien.
In het begin was ik daar niet zo blij mee, want als je haar helemaal niet meer kunt zien, word je bang, dat ze niet terugkomt en je weet ook niet meer waar ze is. Maar die angst is altijd ongegrond geweest; zoals ik al zei, ze is en blijft loyaal voor haar baas, dus ze kwam altijd weer terug.
De Jack Russel houdt ervan om "wilde" spelletjes te doen, waarin haar niets te gek is. Of het nou achter een bal aanrennen betreft of spelletjes waarbij ze met de bek zaken van je probeert af te pakken, waarbij ze nooit loslaat al hijs je haar er een meter mee op, alles is leuk in haar ogen. Let er wel op, dat een Jack Russel met die wilde spelletjes zo ver gaat, dat ze zich letterlijk een hernia springt; het is dus aan haar baas om te bepalen waar de grenzen liggen, zijzelf heeft geen grenzen.

Wat ook erg opvalt is, dat de Jack Russel een echte "teenganger" is. Dat is te horen aan de "krab-krab"-geluiden die het dier maakt bij het lopen op harde ondergronden en het is ook te zien omdat hij echt "op zijn tenen" loopt en het is ook te constateren aan de grote slijtage van de teennagels. Daar hoef je echt nooit aan te knippen, want ze slijten voldoende mits er genoeg gelopen, gerend en gespeeld wordt en je moet dan nog oppassen dat ze niet "tot op het bloed" slijten. Als dat onverhoopt tóch een keer voorkomt, wordt de Jack Russel ineens een "tam" hondje, wat voorlopig niet meer spelen wil, dus hij voelt dan vanzelf dat hij over zijn grenzen heen is.

Alle terriërs zijn "jagers op klein wild, c.q. kleine dieren, zo ook de Jack Russel. Het "krab-krab"-geluid wat hij bij het lopen maakt helpt niet echt om de prooi te besluipen, maar de snelheid, de speurzin en daarbij geholpen door een uitzonderlijk goede "neus" zijn voor deze hond méér dan voldoende om een prooi te bemachtigen. Een mol die overdag de grond laat bewegen, heeft geen schijn van kans nog aan de Jack Russelhond te ontsnappen; hij wordt supersnel uitgegraven, gepakt en is dan binnen twee tellen "naar de andere wereld geholpen".
Er is niets méér nodig dan drie keer bijten in de ruggewervel van de mol en voila, het is "gepiept".

Er wordt wel beweerd, dat een Jack Russel "een ware sloper" kan worden als hij zich verveeld; hij zou dan het meubilair bijvoorbeeld eens onder handen kunnen gaan nemen of zomaar voorwerpen stukbijten, maar daar heb ik nooit iets van gemerkt. Misschien ben ik voldoende met het dier bezig en krijgt ze genoeg aandacht, maar als ik lange tijd bezig ben bijvoorbeeld een boek of de krant lezen, of met de computer bezig ben, komt ze altijd bij me zitten, ofwel op schoot, ofwel naast mij op de bank of dichtbij op een andere stoel. Ze is dan een en al rust en tevredenheid uitstralend!

Een Jack Russel mag je niet veel en liefst helemaal niet wassen. Ze hebben onder hun haartjes een beschermlaag en door wassen tast je deze aan. Het is ook niet nodig om hem te wassen; hij heeft van nature een vochtwerende vacht, die na een keertje schudden vrijwel meteen droog is en omdat de vacht veel talg produceert, valt vuil direct van de vacht af. Mijn overwegend witte Jack Russelteefje is na een kwartier weer helemaal wit, hoe vuil zij zich ook maakte!!! Alleen als er vuil op de vacht komt zoals wagensmeer of iets dergelijks mag hij eens gewassen worden.

De Jack Russel heeft veel goede eigenschappen, hiervóór al beschreven, maar de meest bijzondere eigenschap vind ik wel de volgende:
Het beest is in staat "je gedachten te lezen".
Ja, het klinkt wat ongelooflijk, dat wél!
Als voorbeeld:
In ons huis is er in de hal bij de voordeur een jassenkast, een provisiekast, een WC en de brievenbus bevindt zich buiten aan de rand van de dijkweg.
Per dag loop ik vele keren richting hal, om er naar de WC te gaan of om de post te gaan halen of om iets uit mijn jaszak of uit de provisiekast te gaan halen, of daar te gaan kijken of we voorraad hebben van hetgeen ik wil gaan gebruiken.
Ook loop ik wel eens naar de hal met de bedoeling weg te gaan, al of niet met of zonder de honden. Aan mijn houding is het niet "af te lezen" wat ik van plan zou zijn.
Mijn Jack Russel weet echter precies of ik naar de hal ga om weg te gaan!
Ze is dan -nog vóórdat ik bij de tussendeur van woonkamer naar hal ga- daar al en staat dan met een eigenwijze blik in haar ogen met haar kopje schuin omhoog kijkend naar mij alsof ze wil zeggen: "we gaan weg en ik mag mee".
Ware het nu zo, dat het beschrevene zich alleen voordoet op een tijdstip dat het voor de hand ligt, dat ik wegga, bijvoorbeeld op de tijd dat we gewoonlijk gaan wandelen, dan is dit verklaarbaar, maar nee, het gebeurt altijd, ongeacht het tijdstip waarop.
De conclusie kan dan ook niet anders zijn, dan dat het hondje beschikt over een bijzondere "feeling" of "gave" om precies te kunnen weten wat haar baas van plan is. Dit is tevens bewijs ervan hoe "hecht" dit hondje met zijn baas is.
Je kunt haar dan ook niet erger teleurstellen dan haar niet mee te nemen als je het huis verlaat!!! Dit vindt ze echt heel verschrikkelijk, wat aan haar houding dan ook duidelijk laat merken. We nemen onze honden dan ook overal mee naar toe, behalve alleen niet in die gevallen waar dat niet kan.

VAN ALLE HONDEN DIE IK TOT OP HEDEN MEEMAAKTE STAAT VOOR MIJ DE JACK RUSSEL BESLIST BOVENAAN DE LIJST VAN "ADORABLE" HONDEN.

mooi, schoon, klein, aaibaar, intelligent, makkelijk, beweeglijk , snel, fel, dapper, grenzeloos, lief, vriendelijk, vriendschapelijk, aanhankelijk, trouw, sterk, gespierd, krachtig, loyaal, tevreden, eigenwijs
Het zijn allemaal trefwoorden toepaslijk op de Jack Russelhond



Jack Russel als pup


Jack Russel Jazzy


kerstcadeau?




Geplaatst op 27 oktober 2008 15:56 en 1552 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Benneke  
27 okt 2008 19:16
Nou, dat is een heel verhaal geworden, maar ik heb het tot het laatst uitgelezen. Zelf hebben we nu nog één hondje een Malthezer. De York die we erbij hadden is enkele jaren geleden overleden. Benneke

Sunrise  
28 okt 2008 09:59
Hoi Ben,
Wij hebben drie Yorkshireterriërs bezeten, waarvan de laatste nog in leven is. De eerste was een wat groot soort zoals je ze ook wel in Australië ziet. Deze ging na 12 jaar dood aan melkklierkanker zoals je in het verhaal kon lezen. De tweede kochten we van een hoerenmadam in Utrecht. Dit hondje bleek helaas psychisch gestoord en kon geen liefde ontvangen noch geven. Het diertje is op een onbewaakt moment er tussenuit geknepen en drie dagen later zo plat als een vel karton op de provinciale weg teruggevonden, blijkbaar overreden door een vrachtwagen. De derde hebben we nog steeds en die is nu 15 jaar oud en nog fit, maar ze moet straks een kleine operatie ondergaan en we hopen dat ze daar niet in blijft, want ze is oud. Immers deze soort bereikt een leeftijd tussen 12 en 15 jaar.
Groeten van Berndt.
_





_
Jane-Doe  
07 mrt 2011 00:31
Hallo Berndt,
Wat kun je mooi vertellend schrijven!
Al lezende zie je haar al lopen naar de voordeur, of achter de hazen aan hollen.
Ja dieren geven je zoveel liefde, ik zou er niet buiten kunnen.
Lieve groeten, Jane